Εθνικό Μνημόσυνο του ήρωα Γεώργιου Κάρυου

22 Οκτ 2017

Ομιλία Προέδρου του Δημοκρατικού Συναγερμού κ. Αβέρωφ Νεοφύτου στο Εθνικό Μνημόσυνο του ήρωα Γεώργιου Κάρυου

Κυρίες και κύριοι,

Συνείδηση εθνικής ευθύνης και ιστορικού χρέους μας καλούν για ακόμη μια φορά να αποτίσουμε τον οφειλόμενο φόρο τιμής.

‘Oσο περνούν τα χρόνια, γίνεται ακόμη πιο δύσκολο να καλείσαι να μιλάς για ήρωες και να περιγράφεις τη θυσία τους. Να αναφέρεσαι σε ανθρώπους πρότυπα, που αψηφώντας τον ίδιο τον θάνατο, έφθασαν στο πάνθεον των ηρώων της λευτεριάς. Είναι πολύ λίγα, τα όσα οι λέξεις μας προσφέρουν, για να χαρακτηρίσουμε και να ενσαρκώσουμε, τα όσα εκείνοι, τη στιγμή της δόξας, γεύτηκαν και έφθασαν στην απόλυτη λύτρωση της Ελευθερίας.

Από την άλλη όμως έχουμε ανάγκη, έχουμε ανάγκη ως έθνος και ως λαός τη νοερή τους παρουσία, της αρετής και των ιδανικών τους. Της συναίσθησης της ευθύνης που τους διέκρινε.

Η ιστορία της πατρίδας μας είναι σμιλεμένη στους αγώνες με το αίμα των ηρώων μας. Ανθρώπων που στις κρίσιμες ώρες, η ψυχή τους βρήκε το σθένος να κάνει το υπεράνθρωπο, εκείνο της θυσίας για τη λευτεριά.

Φίλες και φίλοι,

Συγκεντρωθήκαμε εδώ, στον Ιερό Ναό Αγίου Αυξίβιου, στον Αστρομερίτη, για να τιμήσουμε τον ήρωα του απελευθερωτικού μας αγώνα της ΕΟΚΑ 55 -59, Γεώργιο Κάρυο. Ένα παλικάρι που υπερβαίνοντας τα ανθρώπινα μέτρα και όρια, κατέκτησε το δάφνινο στεφάνι της δόξας και της αθανασίας. Με ευλάβεια εκφράζουμε σήμερα, τα αισθήματα της εκτίμησης, του θαυμασμού και της ευγνωμοσύνης προς τον τιμώμενο ήρωα. Τον ήρωα που διέθεσε τη ζωή του για την μεγάλη ιδέα της ελευθερίας της πατρίδας του.

Ο Γεώργιος Κάρυος γεννήθηκε το 1930 στο χωριό Αυγόρου της επαρχίας Αμμοχώστου. Ήταν το τέταρτο από τα εφτά παιδία φτωχής αγροτικής οικογένειας και αδελφός του άλλου μας ήρωα, του Ανδρέα Κάρου, ο οποίος έπεσε ηρωικά μαχόμενος στον Αχυρώνα Λιοπετρίου στις 2 Σεπτεμβρίου 1958.

Ο Γεώργιος Κάρυος σε νεαρή ηλικία τραυματίστηκε στο γόνατο, με αποτέλεσμα να έχει περιορισμένη αναπηρία στο ένα πόδι.

Φυσικά η αναπηρία αυτή, δεν τον εμπόδισε να λάβει ενεργό μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα. Εντάχθηκε στις τάξεις της ΕΟΚΑ το 1952 ενώ βρισκόταν στην Αθήνα για θεραπεία. Με την έναρξη του αγώνα, ο Γεώργιος Κάρυος, λάμβανε μέρος σε επιθέσεις, πράξεις δολιοφθοράς και ενέδρες. Μετέφερνε μαχητές στους τόπους επιθέσεως και είχε την ευθύνη για την απόκρυψη του οπλισμού τους.

Την 1η Απριλίου 1955, ημέρα έναρξης του Αγώνα, συνελήφθη και κρατήθηκε για δεκαπέντε ημέρες. Συνελήφθη ξανά, στις 4 Απριλίου του 1957 και υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια και κλείστηκε στα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς και Πύλας.

Μετά την ηρωική θυσία του αδελφού του, Ανδρέα, στον Αχυρώνα Λιοπετρίου, ο Γιώργος Κάρυος δραπέτευσε από τα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς, έρποντας μέσα από ένα σωλήνα μήκους περίπου 150 μέτρων. Από εκεί, ενσωματώθηκε στις αντάρτικες ομάδες στην περιοχή της Μόρφου, όπου έγινε δεκτός γιατί ο τομεάρχης γνώριζε την οικογένεια του.

Το βράδυ της 18ης Οκτωβρίου του 1958, μετά από σύσκεψη των τοπικών στελεχών της ΕΟΚΑ στον Αστρομερίτη, αποφασίστηκε να στηθεί ενέδρα και να κτυπηθούν οι Τούρκοι επικουρικοί, οι οποίοι συνεργάζονταν με τους Άγγλους κατακτητές. Κυρίως όμως να εκτελεστεί ο Άγγλος ανακριτής και βασανιστής Ένις. Η ομάδα που θα έκανε αυτή την επιχείρηση, ήταν η ομάδα του Γεώργιου Κάρυου, η οποία ήταν κρυμμένη σε σπίτι του χωριού, στον Αστρομερίτη.

Τα ξημερώματα εκείνης της ημέρας, το σπίτι περικυκλώθηκε από τα αγγλικά στρατεύματα. Όταν οι αγωνιστές αντιλήφθηκαν τον κίνδυνο, έκαψαν όλα τα έγγραφα που είχαν στην κατοχή τους και αποφάσισαν να μετακινηθούν σε κοντινό αχυρώνα για να οχυρωθούν και να πολεμήσουν. Κατά την έξοδο τους από το σπίτι, έγιναν αντιληπτοί από τους Άγγλους. Στη σύγκρουση που ακολούθησε ο Γεώργιος Κάρυος τραυματίστηκε κρίσιμα και μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Λευκωσίας. 9 μέρες αργότερα εξέπνευσε.

Φίλες και φίλοι,

Η θυσία ηρώων όπως τον Γεώργιο Κάρυο, αποτελούν παραδείγματα γνήσιου πατριωτισμού και εθνικής ευθύνης. Η Εθνική ευθύνη δεν συναντάτε μόνο σε περιόδους όπου παίρναμε τα όπλα και επιζητούσαμε δικαιοσύνη. Στον 21ο αιώνα, ζητάμε δικαίωση μέσα από τον διάλογο και αγωνιζόμαστε μέσα από την ενότητα και την ομοψυχία. Δεν είναι ώρα λοιπόν για εσωτερικές συγκρούσεις και προσωπικά συμφέροντα. Είναι η ώρα να προσπαθήσουμε όλοι μαζί για το καλό του τόπου μας.

Φίλες και Φίλοι,

Η Κύπρος εξακολουθεί να βιώνει με οδυνηρό τρόπο την περιπέτεια της αναζήτησης της ελευθερίας, αλλά και των λαθών που οδήγησαν στην τραγωδία του 1974. Οι θυσίες των ηρώων μας παραμένουν μέχρι σήμερα αδικαίωτες. Η μαρτυρική μας πατρίδα, συνεχίζει να βιώνει με οδυνηρό τρόπο τις συνέπειες της τουρκικής εισβολής και κατοχής.

Η τουρκική κατοχή και η διχοτόμηση είναι πληγές που μένουν ανοιχτές. Ο χρόνος κυλά ατελέσφορα και οι αρνητικές προϋποθέσεις που συναντούμε δεν μας επιτρέπουν να φτάσουμε σε ένα σωστό συμβιβασμό για επανένωση και ελευθερία της πατρίδας.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης ξεκίνησε μια προσπάθεια να πετύχουμε μια σωστή και βιώσιμη λύση, για επανένωση της πατρίδας μας. Που θα διασφαλίζει και θα είναι βασισμένη, στο Διεθνές Δίκιο, στις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών. Που θα αποκαθιστά, τα νόμιμα δικαιώματα όλων των Κύπριων. Μια λύση βασισμένη στην αποκοπή του ομφάλιου λώρου των κατεχομένων με την Τουρκία.

Η κορύφωση των προσπαθειών αυτών, δυστυχώς δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οι ειλικρινείς προσπάθειες του Προέδρου, προσέκρουσαν στην άρνηση της Τουρκίας, να αποδεχθεί το αυτονόητο. Ότι δηλαδή στον 21ο αιώνα, σε ένα κράτος πλήρες μέλος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν έχουν θέση οι προστάτες και οι εγγυητές αλλά ούτε και τα κατοχικά στρατεύματα.

Δεν πρέπει όμως να παραγράψουμε το γεγονός, ότι για πρώτη φορά στην κυπριακή ιστορία, ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών έθεσε στο δικό του πλαίσιο, ξεκάθαρα την αρχή, ότι σε μια επανενωμένη Κύπρο, δεν έχουν θέση εγγυήσεις, επεμβατικά δικαιώματα και κατοχικά στρατεύματα. Δηλαδή, οι εποπτευόμενοι δεν μπορούν να ελέγχουν τους εαυτούς τους, στο θέμα της υλοποίησης των συμφωνηθέντων. Η θέση μας για τη δημιουργία ενός ισχυρού μηχανισμού παρακολούθησης και εφαρμογής της λύσης, συμπεριλαμβάνεται στις παραμέτρους που έθεσε και ο ίδιος ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών. Αυτό είναι ένα κεκτημένο, το οποίο οφείλουμε να κεφαλαιοποιήσουμε.

Αγαπητοί φίλοι,

Η επανένωση της Κύπρου παραμένει υψίστη προτεραιότητα μας και με αυτή την επιθυμία, αντικατοπτρίζονται τα συναισθήματα ολόκληρου του Ελληνισμού. Εμείς, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, επιθυμούμε την επίλυση του κυπριακού, γιατί εμείς βιώνουμε τις τραγικές συνέπειες του χρόνου, που παγιώνει τα τετελεσμένα μέρα με τη μέρα.

Την ίδια ώρα όμως, επιδιώκουμε το αυτονόητο, διεκδικούμε την ελευθερία και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ένα φυσιολογικό κράτος. Έχουμε χρέος στους ήρωες μας και στη νέα γενιά, να παραδώσουμε μια Κύπρο απαλλαγμένη από λάθη του παρελθόντος, μια Κύπρο της ειρήνης, της συνεργασίας, της ευημερίας και της προκοπής.

Μόνο έτσι θα τιμήσουμε τη μνήμη των ηρώων μας. Παραδίδοντας στα παιδιά μας, μια Κύπρο όπως την ονειρεύτηκαν και την οραματίστηκαν όσοι θυσιάστηκαν, για τα υπέρτατα αγαθά της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της δικαιοσύνης.

Αιωνία τους η μνήμη και ας είναι ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει.