Πετράκης Γιάλλουρος: «Δεν είναι μαθήματα που διαβάζω. Είναι για τους ήρωες που διαβάζω...»

05 Φεβ 2017

Ομιλία Προέδρου του Δημοκρατικού Συναγερμού κ. Αβέρωφ Νεοφύτου στο Ετήσιο Εθνικό-θρησκευτικό Μνημόσυνο του Ήρωα του απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59, Πέτρου Ζ. Γιάλλουρου

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017, Ι.Ν. Παναγίας Φανερωμένης, Λευκωσία, 8.30πμ

Κυρίες και κύριοι,

Συγκεντρωθήκαμε σήμερα στον ιστορικό Ναό της Παναγίας Φανερωμένης, για να αποτίσουμε τον οφειλόμενο φόρο τιμής σε ένα άξιο της Πατρίδας τέκνο. Με την επιβαλλόμενη σεμνότητα αλλά και με συναίσθηση του χρέους και της εθνικής ευθύνης απέναντι στην ιστορία μας, μαζευτήκαμε σε ένα ιερό τόπο με μεγάλη και διαχρονική συνεισφορά στους πνευματικούς και εθνικούς αγώνες της πατρίδας μας για να τιμήσουμε ένα ενθουσιώδη μαχητή της ελευθερίας.

Το νεαρό βλαστάρι του Ριζοκαρπάσου, τον σημαιοφόρο της Αμμοχώστου, τον Πετράκη Γιάλλουρο.

Τιμούμε ένα παλικάρι, που υπερβαίνοντας τα ανθρώπινα μέτρα και τις έγνοιες της εφηβικής του ηλικίας, κατέκτησε με πόνο και αίμα το δάφνινο στεφάνι της δόξας και της αθανασίας. Και με τον τρόπο αυτό συνέδεσε ακατάλυτα το όνομά του με την κορυφαία και ανεπανάληπτη εκείνη εποποιία του κυπριακού Ελληνισμού.

Με ευλάβεια εκφράζουμε σήμερα, απλά και ανθρώπινα, τα αισθήματα παντοτινής εκτίμησης, θαυμασμού και ευγνωμοσύνης προς τον τιμώμενο ήρωα. Τον ήρωα που παρακινούμενος από το κορυφαίο ιδανικό της ελευθερίας και από την ακατάλυτη ιδέα της πατρίδας, προπορεύτηκε στη θυσία και διέθεσε την ίδια τη ζωή του στον ιερό σκοπό.

Φίλες και φίλοι,

Ο Πετράκης Γιάλλουρος, γεννήθηκε στο Ριζοκάρπασο το 1938. Γονείς του η Άννα και ο Ζαχαρίας που ήταν εγκατεστημένοι στην Αγγλία και είχε αδέλφια του τον Λευτέρη, τη Μαρία, τη Καίτη, το Νίκο, και το Γιάννη. Από νωρίς φάνηκαν οι αρετές του. Επιμελής στα μαθήματα, φιλομαθής και υπάκουος, ξεχώριζε για το σπάνιο ήθος και τις επιδόσεις του στα μαθήματα. Ωραίος στα παράστημα σαν Έλληνας, ψηλός και ευθυτενής, με την έντονη γαλάζια ματιά και τα σγουρά ξανθά μαλλιά του, προκαλούσε αίσθηση με την παρουσία του.

Διάβαζε ακατάπαυστα ως αργά το βράδυ κι όταν η μάνα του τον παρακινούσε να ξεκουραστεί αυτός είχε έτοιμη την απάντηση: «Δεν είναι μαθήματα που διαβάζω. Είναι για τους ήρωες που διαβάζω. Την ζωή τους, τους αγώνες τους. Αχ και να είχα τέτοια τύχη να πεθάνω σαν αυτούς».

Ούτε αυτός, ούτε η μητέρα του γνώριζαν πως η ευχή ετούτη που ξεστόμιζε ο Πέτρος, θα ερχόταν η ώρα να γίνει πραγματικότητα.

Ο Πέτρος ξεχώριζε για τον πατριωτικό του ενθουσιασμό και την αχαλίνωτη νεανική του ορμή που τον ωθούσε διαρκώς σε πράξεις ηρωισμού. Το ξέσπασμα του αγώνα μετέτρεψε το παιδί σε ώριμο παλικάρι. Η ένωση με την Ελλάδα ήταν ο ασίγαστος, ενδόμυχος πόθος του.

Στο σχολείο του, στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου, ήταν ο υπεύθυνος των μαθητικών ομάδων για την αναγραφή συνθημάτων, για τη διανομή φυλλαδίων και για την οργάνωση διαδηλώσεων. Στις διαδηλώσεις αυτές βρισκόταν πάντα στην κορυφή και είχε το προνόμιο να είναι ο σημαιοφόρος.

Όταν οι αποικιακές αρχές αποφάσισαν να κλείσουν το Γυμνάσιο, σε αντίποινα για τις μαχητικές μαθητικές διαδηλώσεις που οργανώνονταν όλο και πιο, τα σχολεία μέσης εκπαίδευσης της πόλης συντονίστηκαν στην οργάνωση μιας μεγάλης παλλαϊκής διαδήλωσης διαμαρτυρίας.

Αυτή θα ήταν και η μοιραία για τον Πετράκη. Από νωρίς το πρωί της 7ης Φεβρουαρίου 1956 μαθητές άρχισαν να συρρέουν από κάθε γωνιά της πόλης της Αμμοχώστου στο μεγάλο μαθητικό προσκλητήριο. Ο Πετράκης Γιάλλουρος όπως πάντα επικεφαλής, με την γαλανόλευκη στα χέρια, να ηγείται της μαχητικής πορείας, να αψηφά την συντριπτική υπεροπλία του εχθρού, να αντικρίζει κατάματα τη θωριά τον σιδερόφρακτων στρατιωτών και να φωνάζει με όλη τη δύναμη της νεανικής του ψυχής συνθήματα αγώνα και ελευθερίας.

Μετά από γενικευμένα επεισόδια και συγκρούσεις και αφού προηγήθηκε η πυρπόληση στρατιωτικού αυτοκινήτου, οι Άγγλοι κάνουν εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων και ρίψη πυροβολισμών στον αέρα για εκφοβισμό. Το ατρόμητο όμως παλικάρι δεν λυγίζει μπροστά στην όψη των πάνοπλων στρατιωτών. Πορεύεται με βήμα σταθερό για να συναντήσει την αθανασία και τη δόξα.

Ένας Βρετανός δεκανέας σκοπεύει στην καρδιά τον νεαρό σημαιοφόρο και πυροβολεί. Ο ήρωας κάνει μερικά βήματα και πέφτει τελικά νεκρός φωνάζοντας «Ζήτω η Ένωσις».

Η αδελφή του Μαρία και ο σύζυγός της, ειδοποιούνται για να παραλάβουν τον νεκρό μαθητή από το νοσοκομείο Αμμοχώστου. Άρχισε να σκοτεινιάζει μέχρι να τον παραδώσουν και οι αρχές, φοβούμενες τις αντιδράσεις, διέταξαν η κηδεία του Πετράκη να γίνει το ίδιο βράδυ και μάλιστα όχι στην Αμμόχωστο αλλά στη γενέτειρά του το Ριζοκάρπασο.

Το αυτοκίνητο με την σωρό του Γιάλλουρου ξεκίνησε στις 4 το απόγευμα και δεκάδες άλλα αυτοκίνητα με καθηγητές, συμμαθητές και φίλους του ήρωα συνόδευαν τον πεσόντα μαθητή σε αυτό το ύστατο ταξίδι προς τη γενέθλια γη και την αθανασία.

Στη διαδρομή προς το Ριζοκάρπασο εκατοντάδες πολίτες συναθροίζονταν δεξιά και αριστερά του δρόμου με δάκρυα στα μάτια και λουλούδια στα χέρια για να αποχαιρετίσουν τον νεκρό ήρωα. Η διαδρομή κράτησε δύο ώρες. Και εκεί συνέβη το ασύλληπτο. Χιλιάδες λαού είχαν συρρεύσει από ολόκληρη την χερσόνησο της Καρπασίας και παρά το προχωρημένο της ώρας συμμετείχαν με κατάνυξη στη νεκρώσιμη ακολουθία. Ο ουρανός σκοτείνιασε και άρχισε να βρέχει λες και η φύση ήθελε κι εκείνη να συμμετάσχει στο βαρύ πένθος.

Καθώς ο λαός κατευόδωνε τον ήρωα μαθητή, πατριωτικά συνθήματα δονούσαν την ατμόσφαιρα. Και όταν όλοι γονάτισαν και με μια φωνή έψαλαν τον εθνικό μας ύμνο κανένας δεν έμεινε ασυγκίνητος.

Κάτω από την ραγδαία βροχή οι συμμαθητές του ήρωα κρατούσαν το φέρετρο που ήταν σκεπασμένο με την γαλανόλευκη. Η ταφή έγινε μέσα στο σκοτάδι, με κεριά και φανάρια, χωρίς κόλλυβα και πρόσφορα. Δεκάδες δάφνινα στεφάνια κάλυψαν τον τάφο του ήρωα.

Ο Πέτρος Γιάλλουρος ήταν ο πρώτος πεσών μαθητής του αγώνα της ΕΟΚΑ, και ο τρίτος παγκυπρίως μετά τον πρωτομάρτηρα Μόδεστο Παντελή και τον Χαράλαμπο Μούσκο. Ο θάνατος του έδωσε το έναυσμα για περαιτέρω μαζικοποίηση του Αγώνα, αφού οι αντιδράσεις στη ψυχρή δολοφονία του οδήγησαν χιλιάδες να ορκιστούν στην Οργάνωση.

Και εδώ, επιτρέψτε μου να αναφερθώ και στην τεράστια συμβολή στην εξάπλωση του αγωνιστικού φρονήματος του λαού μας, εμπνευσμένων ιεραρχών όπως τον πατήρ Φώτιο Καλογήρου που επίσης μνημονεύουμε σήμερα. Ο οποίος ως κατηχητής της ΟΧΕΝ από τούτον εδώ τον Ιερό Ναό προπαρασκεύαζε ηθικά και εθνικά πολλούς αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Ο πατήρ Φώτιος αλλά και δεκάδες άλλοι ιερωμένοι ήταν οι Νέστορες του αγώνα. Εφοδίαζαν και μεταλαμπάδευαν τους αγωνιστές με τα πιο ισχυρά όπλα: τη φιλοπατρία και το ψυχικό σθένος.

Κυρίες και Κύριοι,

Η Νεολαία του Δημοκρατικού Συναγερμού από την ίδρυση της καθιέρωσε τον Πέτρο Γιάλλουρο ως σύμβολο. Από την θυσία του αντλεί δύναμη.

Και είναι πράγματι σύμβολα όπως τον Πετράκη Γιάλλουρο στα οποία πρέπει να προστρέχουμε για να αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος και την αξία του γνήσιου πατριωτισμού και της εθνικής ευθύνης.

Διότι η εθνική ευθύνη δεν είναι προνόμιο των περιόδων όπου καλούμαστε στα όπλα. Αντιθέτως, η ευθύνη απέναντι στην πατρίδα και το έθνος γίνεται πολύ μεγαλύτερη και εξόχως απαιτητική όταν έχουμε έστω την αίσθηση της ειρήνης, όπως επίπλαστα κυριαρχεί σήμερα στον τόπο μας.

Και σήμερα που μέσα από τον διάλογο αγωνιζόμαστε να πετύχουμε την πραγματική απαλλαγή του τόπου μας από ξένα στρατεύματα και τις εγγυήσεις του 1960, σήμερα που αγωνιζόμαστε να πετύχουμε την εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου σε ολόκληρη την επικράτεια της πατρίδας μας, η εθνική ευθύνη πρέπει να μεταφράζεται πρώτα και κύρια σε ενότητα και ομοψυχία.

Δεν είναι προϋπόθεση της εθνικής ενότητας η ομογνωμία. Αντιθέτως, η ειλικρινής διαφωνία και η διαφορετική άποψη, μόνο καλό έχουν να προσφέρουν στον αγώνα μας. Προϋπόθεση όμως για την ενότητα, είναι να μην τίθεται καμία προτεραιότητα πάνω από τον εθνικό στόχο. Δεν είναι τώρα η ώρα να λύσουμε τις όποιες διαφορές έχουμε μεταξύ μας.

Τώρα είναι η ώρα που οφείλουμε όλοι να στηρίξουμε την μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, για την εξεύρεση λύσης στο κυπριακό πρόβλημα.

Και γι’ αυτό είναι που απευθύνουμε έκκληση προς όλες τις πολιτικές δυνάμεις, αλλά και τον κάθε έλληνα της Κύπρου να συστρατευθούμε και να στηρίξουμε όλοι μαζί αυτή την προσπάθεια που καταβάλλεται. 

Είμαστε σε μια διαδικασία που μπορεί να φέρει το πολυπόθητο αποτέλεσμα. Με την Τουρκία επιτέλους στο τραπέζι, αγωνιζόμαστε για να απελευθερώσουμε τον τόπο μας από την κατοχή.

Δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για το αποτέλεσμα. Οι προθέσεις της Τουρκίας δεν έχουν ακόμη αποκαλυφθεί. Μπορούμε όμως να είμαστε απόλυτα βέβαιοι για τη δική μας θέληση και αποφασιστικότητα. Ότι θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να φτάσουμε στην ευλογημένη ώρα της επανένωσης του τόπου μας. Και αν δεν το πετύχουμε να είναι σε όλο τον κόσμο σαφές ότι την ευθύνη θα φέρει ακέραια η Τουρκία.

Κυρίες και Κύριοι,

Ο Πετράκης Γιάλλουρος ουδέποτε μετέθεσε τις δικές του ευθύνες αλλού, παρά το νεαρό της ηλικίας του. Και όταν χρειάστηκε, υπέστηκε αγέρωχος τον θάνατο, προκειμένου να είναι συνεπής απέναντι στην Εθνική ευθύνη που πρέπει να διακρίνει τον καθένα μας.

Έδειξε σ’ εμάς τους μεταγενέστερους, το πόσο βαρύ πρέπει να νοιώθουμε το χρέος και την ευθύνη απέναντι στην πατρίδα μας. Και το πόσο πρέπει να παραμερίζουμε τους εγωισμούς και τις μικρότητες, για να μπορούμε να εκτελούμε το πραγματικό καθήκον μας.

Ας είναι αιωνία η μνήμη του...